Down to Earth bestaat uit een reeks fotobeelden waarin een vogel telkens verschijnt als maatstaf voor schaal, stilte en gewicht. In mijn openluchtstudio in mijn achtertuin worden alledaagse objecten tot decor: niet om een verhaal te illustreren, maar om de logica van kijken licht te laten kantelen. De humor blijft droog en onopvallend — meer een verschuiving dan een punchline — zodat het beeld eerst als vorm en daarna als idee gelezen wordt. Door herhaling, negatieve ruimte en eenvoudige compositieregels ontstaat een ritme van spanning en adem. Wat overblijft is een aards soort poëzie: de vogel als klein anker in een wereld die net niet klopt.