NOTES
Observaties, beschouwingen en overpeinzingen der vogelfotografie in de achtertuin. / Observations, reflections and contemplations of bird photography in the backyard.
Reflections, 2025
Note no. 20
Reflections, 2025
/
ChatGPT adviseert mij om dit beeld niet op te nemen in de serie. Omdat ik het zwaartepunt op het zwart leg en zoek naar een verzelfstandiging van het zwart vindt Chat dat de relatie tussen het zwart van de merel zich niet in een urgente relatie verhoudt tot de witte wolk en het spiegelei. Toch ben ik te gehecht aan dit beeld om het achter te houden. Teneinde deze discrepantie tussen het zwart en de witte wolken op te lossen heb ik ChatGPT de opdracht gegeven zeven titels te verzinnen die het zwart van de merel, de witte wolken en de ‘spiegelei-grap’ aan elkaar verbinden en het meer een verdieping te geven. De titel zou dan een spirituele spreuk moeten worden met woorden zoals ‘diepgang’, ‘oppervlakte’, ‘duister’, ‘donker’, ‘witte wolk’, ‘spiegelei’ en de merel. Best veel voor één spreuk. De output lijkt op een gedicht maar dan zonder een ware poëtisch ziel. Het zijn absurdistische associaties gebaseerd op random taalcombinaties, schieten met hagel in de hoop iets dichterlijks te raken.
1. De zee draagt een oppervlakte van glans; onder het duister en donker begint de diepgang, terwijl de merel zwijgend de witte wolk volgt als een spiegelei van licht.
2. Wat op de oppervlakte lijkt op een witte wolk, is soms slechts een spiegelei van toeval; de diepgang woont waar de zee donker wordt en het duister niet verklaard hoeft.
3. De oppervlakte verleidt met licht—witte wolk, spiegelei—maar de diepgang spreekt in het duister; de merel weet dat de zee meer is dan wat zij toont.
4. In de zee is de oppervlakte een verhaal, en het donker de waarheid; wie diepgang zoekt, kijkt voorbij de witte wolk en laat het duister heel—zoals de merel doet.
5. Een spiegelei van licht op de oppervlakte, een witte wolk erboven—maar de diepgang ontstaat pas wanneer de zee donker wordt en het duister ruimte krijgt; dan blijft de merel rustig.
6. De witte wolk tekent de oppervlakte op, het spiegelei maakt haar zacht; toch is diepgang niets anders dan luisteren naar het donker van de zee, waar het duister niet stoort en de merel niet haast.
7. Noem het oppervlakte als gij wilt—witte wolk, spiegelei—maar noem het diepgang wanneer de zee u het duister toont: in het donker staat de merel als een stille gedachte.
[Reflections – ChatGPT advises me not to include this image in the series. Because I focus on the black and seek to make the black independent, Chat believes that the relationship between the black of the blackbird is not urgent in relation to the white cloud and the fried egg. Nevertheless, I am too attached to this image to leave it out. To resolve this discrepancy between the black and the white clouds, I have instructed ChatGPT to come up with seven titles that connect the black of the blackbird, the white clouds and the “fried egg joke” and give it more depth. The title should then become a spiritual saying with words such as “depth”, “surface”, “dark”, “dark”, “white cloud”, “fried egg” and the blackbird. Quite a lot for one saying. The output resembles a poem but without a true poetic soul. These are absurd associations based on random language combinations, shooting with buckshot in the hope of hitting something poetic.
1. The sea bears a surface of brilliance; beneath the darkness and gloom lies the depth, while the blackbird silently follows the white cloud like a fried egg of light.
2. What appears on the surface to be a white cloud is sometimes merely a fried egg of chance; the depth resides where the sea darkens and the darkness needs no explanation.
3. The surface seduces with light—white cloud, fried egg—but the depths speak in the darkness; the blackbird knows that the sea is more than what it shows.
4. In the sea, the surface is a story, and the darkness is the truth; those who seek depth look beyond the white cloud and leave the darkness alone—as the blackbird does.
5. A fried egg of light on the surface, a white cloud above—but depth only arises when the sea darkens and the darkness is given space; then the blackbird remains calm.
6. The white cloud marks the surface, the fried egg softens it; yet depth is nothing more than listening to the darkness of the sea, where the darkness does not disturb and the blackbird is in no hurry.
7. Call it surface if you will—white cloud, fried egg—but call it depth when the sea shows you the darkness: in the dark, the blackbird stands like a silent thought. ]
Note no. 20
Reflections, 2025
/
ChatGPT adviseert mij om dit beeld niet op te nemen in de serie. Omdat ik het zwaartepunt op het zwart leg en zoek naar een verzelfstandiging van het zwart vindt Chat dat de relatie tussen het zwart van de merel zich niet in een urgente relatie verhoudt tot de witte wolk en het spiegelei. Toch ben ik te gehecht aan dit beeld om het achter te houden. Teneinde deze discrepantie tussen het zwart en de witte wolken op te lossen heb ik ChatGPT de opdracht gegeven zeven titels te verzinnen die het zwart van de merel, de witte wolken en de ‘spiegelei-grap’ aan elkaar verbinden en het meer een verdieping te geven. De titel zou dan een spirituele spreuk moeten worden met woorden zoals ‘diepgang’, ‘oppervlakte’, ‘duister’, ‘donker’, ‘witte wolk’, ‘spiegelei’ en de merel. Best veel voor één spreuk. De output lijkt op een gedicht maar dan zonder een ware poëtisch ziel. Het zijn absurdistische associaties gebaseerd op random taalcombinaties, schieten met hagel in de hoop iets dichterlijks te raken.
1. De zee draagt een oppervlakte van glans; onder het duister en donker begint de diepgang, terwijl de merel zwijgend de witte wolk volgt als een spiegelei van licht.
2. Wat op de oppervlakte lijkt op een witte wolk, is soms slechts een spiegei van toeval; de diepgang woont waar de zee donker wordt en het duister niet verklaard hoeft.
3. De oppervlakte verleidt met licht—witte wolk, spiegelei—maar de diepgang spreekt in het duister; de merel weet dat de zee meer is dan wat zij toont.
4. In de zee is de oppervlakte een verhaal, en het donker de waarheid; wie diepgang zoekt, kijkt voorbij de witte wolk en laat het duister heel—zoals de merel doet.
5. Een spiegelei van licht op de oppervlakte, een witte wolk erboven—maar de diepgang ontstaat pas wanneer de zee donker wordt en het duister ruimte krijgt; dan blijft de merel rustig.
6. De witte wolk tekent de oppervlakte op, het spiegelei maakt haar zacht; toch is diepgang niets anders dan luisteren naar het donker van de zee, waar het duister niet stoort en de merel niet haast.
7. Noem het oppervlakte als gij wilt—witte wolk, spiegelei—maar noem het diepgang wanneer de zee u het duister toont: in het donker staat de merel als een stille gedachte.
[Reflections – ChatGPT advises me not to include this image in the series. Because I focus on the black and seek to make the black independent, Chat believes that the relationship between the black of the blackbird is not urgent in relation to the white cloud and the fried egg. Nevertheless, I am too attached to this image to leave it out. To resolve this discrepancy between the black and the white clouds, I have instructed ChatGPT to come up with seven titles that connect the black of the blackbird, the white clouds and the “fried egg joke” and give it more depth. The title should then become a spiritual saying with words such as “depth”, “surface”, “dark”, “dark”, “white cloud”, “fried egg” and the blackbird. Quite a lot for one saying. The output resembles a poem but without a true poetic soul. These are absurd associations based on random language combinations, shooting with buckshot in the hope of hitting something poetic.
1. The sea bears a surface of brilliance; beneath the darkness and gloom lies the depth, while the blackbird silently follows the white cloud like a fried egg of light.
2. What appears on the surface to be a white cloud is sometimes merely a fried egg of chance; the depth resides where the sea darkens and the darkness needs no explanation.
3. The surface seduces with light—white cloud, fried egg—but the depths speak in the darkness; the blackbird knows that the sea is more than what it shows.
4. In the sea, the surface is a story, and the darkness is the truth; those who seek depth look beyond the white cloud and leave the darkness alone—as the blackbird does.
5. A fried egg of light on the surface, a white cloud above—but depth only arises when the sea darkens and the darkness is given space; then the blackbird remains calm.
6. The white cloud marks the surface, the fried egg softens it; yet depth is nothing more than listening to the darkness of the sea, where the darkness does not disturb and the blackbird is in no hurry.
7. Call it surface if you will—white cloud, fried egg—but call it depth when the sea shows you the darkness: in the dark, the blackbird stands like a silent thought. ]
Reflections, 2025